ماجرای ابتلای آنجلینا جولی به بیماری فلج صورت یا فلج بل چیست؟

1307

آنجلینا جولی به بیماری فلج بل مبتلا شده است

آنجلینا جولی , بیماری فلج بل
آنجلینا جولی

کوکا : آنجلینا جولی یکسال پس از جدایی خبرساز از برد پیت، درباره این تجربه و البته ابتلا به «فلج بل» لب به سخن گشود.

آنجلینا جولی درباره جدایی از برد پیت صحبت کرد و از شجاعت فرزندانش در برخورد با این موضوع تقدیر کرد.

بازیگر برنده جایزه اسکار درباره ابتلایش به فلج بل نیز صحبت کرد اما درباره دلایل ابتلای به آن چیزی نگفت. او که از طب سوزنی برای غلبه بر بیماری‌اش استفاده کرده است، گفت: در حقیقت حالا بیشتر احساس زن بودن می‌کنم. من در انتخاب‌هایم هوشیار عمل کردم و همواره اولویتم خانواده بوده است. من کنترل زندگی و سلامتم را در دست دارم. این چیزی است که زن را کامل می‌کند.

او درباره تاثیر سبک زندگی بر سرانجام ازدواجش گفت: «سبک زندگی ما به هیچ وجه منفی نبود. مشکل سبک زندگی ما نبود. سبک زندگی ما فرصتی شگفت‌انگیز برای بچه‌های ما بود و آن‌ها را به شش فرد معقول و پرتوان تبدیل کرد. من به آن‌ها افتخار می‌کنم.»

آنجلینا جولی یکسال گذشته را مشغول ساخت فیلم «نخست پدرم را کشتند» بود. فیلمی که درباره لانگ اونگ یکی از نخستین دوستان جولی در کامبوج و از شاهدان جنایات خمرهای سرخ است. جولی نخستین بار در کامبوج پسربچه‌ای به نام مداکس را به فرزندی پذیرفت و سپس شهروند این کشور شد.

کارگردان «شکست‌ناپذیر» که سال پرمشغله‌ای را پشت سر گذاشته است، اعلام کرد که برنامه‌ای برای ساخت فیلمی تازه ندارد. او در این باره گفت: «قصد دارم بیشتر به خانه و خانواده‌ام برسم. به درخواست فرزندانم قصد دارم کلاس آشپزی بروم. هر شب با این فکر به خواب می‌روم که آیا امروز مادر خوبی بودم یا نه؟»

بیماری فلج بل چیست؟

فلج عصب زوج هفتم مغزی یا عصب صورتی منجر به فلج بل می‌شود، در این حالت عضلات صورت به صورت ناگهانی و به طور موقت فلج می‌شوند، اغلب تنها یک طرف صورت را گرفتار می‌کند.

درگیری عصب صورتی معمولا به تنهائی یک بیماری نیست بلکه علامتی از یک بیماری دیگر است مانند عفونت، آسیب و یا تومور عصب صورتی.

علائم فلج بل شامل ضعف در یک طرف صورت، انقباضات کوتاه‌ مدت عضلانی، افتادگی پلک و لب، اشک‌ریزش و سرازیر شدن آب دهان در طرف مبتلا، خشکی چشم، خشکی دهان، اختلال چشایی و لبخند کج می‌باشد.

درمان

اغلب افراد مبتلا به فلج بل در طول دو تا سه هفته بدون درمان بهبود پیدا می‌کنند. موفق‌ترین شیوه درمان این است که علت آسیب عصبی را شناسایی و برطرف کرد. گاه سی‌تی‌اسکن یا ام. آر. آی مغز و الکترومیوگرافی عصب هفتم توصیه می‌شوند.

کورتیکواستروئیدهای خوراکی مانند پردنیزولون در درمان به کار می‌روند و قطره چشمی متیل سلولز برای سلامت و حفاظت چشمی که مرتبا در معرض محیط اطراف است مفید است.