مجموعه ای از اشعار زیبای خواجوی کرمانی در قالب تک بیتی های ناب برای بیو، کپشن و استوری اینستاگرام!
***
شمشاد خرامان کن و آهنگ گلستان کن
تا سرو بیاموزد از قد تو دلجویی
******
ای خط سبز تو همچون برگ نیلوفر در آب
قند مصر از شور یاقوت تو چون شکر در آب
******
ما سر بنهادیم و به سامان نرسیدیم
در درد بمردیم و به درمان نرسیدیم
******
دامن گل نبرد هر که ز خار انديشد
مهره حاصل نکند هر که ز مار انديشد
******
حدیث عشق ز ما یادگار خواهد ماند
بنای شوق ز ما استوار خواهد ماند
******
زلفت بخواب بینم و خواهم که هر شبی
تعبیر خواب های پریشان من شوی
******
اشعار خواجوی کرمانی برای پروفایل
ز تو با تو راز گویم به زبان بی زبانی
به تو از تو راه جویم به نشان بی نشانی
******
آن بهشتی که همه در طلبش معتکف اند
من کافر، همه شب با تو به آغوش کشم
******
از هزاران دل یکی را باشد استعداد عشق
تا نگویی درصدف هر قطره ای گوهر شود
******
از دو عالم دست کوته کن چو سرو آزاده وار
کانکه کوته دست باشد در جهان سرور شود
******
یاد باد آنکه ز روی تو و عکس می ناب
دیده پر شعشعه شمس و قمر بود مرا
******
شعر های دوبیتی خواجوی کرمانی
دل گر خطری دارد از جان خطرش نبود
از جان خطرش نبود دل گر خطری دارد
******
در دلم بود کزین پس ندهم دل بکسی
چه کنم باز گرفتار شدم در هوسی
******
رفتی و مرا برسرآتش بنشاندی
باز آی که از دست تو برخاک نشستم
******
کس حال من سوخته جز شمع نداند
کو بر سر من شب همه شب اشک فشاند
******
ای لب لعلت ز آب زندگانی برده آب
ما ز چشم می پرست مست و چشمت مست خواب
******
چان پرورم گهی که تو جانان من شوی
جاوید زنده مانم اگر جان من شوی
******
برو ای باد بدانسوی که من دانم و تو
خیمه زن بر سر آن کوی که من دانم و تو
******
مرا از زندگانی چیست روی دلبران دیدن
حیات جاودانی چیست پیش دوستان بودن
******
بستیم دل در آن سر زلف دراز باز
گشتیم صید آن صنم دلنواز باز
******
اشعار کوتاه خواجوی کرمانی
تا کی آزاری به بیزاری و زاری خلق را
مرهم آزار باش و خلق را آزرده گیر
******
تو چه ياری که نداری غم و انديشه يار
ياری آنست که يار از غم يار انديشد
******
ز شهر یار که آید که حال یار بگوید
رسد به بنده و رمزی ز شهریار بگوید
******
کس نیست که دست من غمخوار بگیرد
یا دادم از آن دلبر عیار بگیرد
******
درد غم عشق را طبیب نباشد
مکتب عشاق را ادیب نباشد
******
چند بیت شعر کوتاه از خواجوی کرمانی
چند سوزیم من و شمع شبستان همه شب
چند سازیم چنین بی سر و سامان همه شب
******
هر شبی کز خم گیسوی توام یاد آید
در خیالم گذرد خواب پریشان همه شب
******
لعل شیرین تو وصفش بر شکر باید نوشت
مهر رخسار تو شرحش بر قمر باید نوشت
******
گفتا تو از کجایی کاشفته مینمایی
گفتم منم غریبی از شهر آشنایی
******
چون کسی نیست که با او نفسی بتوان برد
برو و همدم خود باش و دم از دست مده
