گزیده ای از جدیدترین شعر ها در مورد گرد بودن زمین و کارما را ارائه کرده ایم که امیدواریم بپسندید و برای پست و استوری شبکه های اجتماعی خود به کار ببرید.
***
به گیتی در، هر آن کو کِشت، برداشت
زمین گرد است و نتوان هیچجا کاشت-
که بذرش سویِ ما باز نگردد
خوشا آن که بذرِ مهر میداشت
مکن بد، که زمین در چرخشِ خویش
تقاصت را به پیشِ رویت افراشت.
******
چنان گرد است این دنیایِ فانی
که باز آید به تو، هر چه نشانی
اگر زخمی زدی بر جانی، ای دوست!
همان زخم است سهمت در جوانی
بترس از چرخِ بازیگر که ناگاه
برد از تو، همان که میستانی.
******
مگو دنیا رها کردست ما را
ببین این گویِ گردِ با صفا را
هر آن نیکی که کردی در پسِ پرده
بچرخد تا ببینی آن عطا را
زمین گرد است و بنبستی ندارد
بگیر از دستِ حق، پاداشِ ما را.
******
اما شهریار به جای کارما گفته:
فلک همیشه به کام یکی نمی گردد،
که آسیای طبیعت به نوبتست ای دوست
******
زمین گرد است و رسمش بازگشت است
هر آن راهی که رفتی، سرنوشت است
مزن سنگی به دیواری، که روزی
همان سنگت به سویِ دیده گشت است
در این گردونه، نیکی پیشه سازد
هر آن کس که دلش در فکرِ کشت است.
******
همانطور که حافظ میگوید،
دور فلک همیشه بر یک قرار نمیماند
غم و شادی، هر دو گذرا هستند
و این چرخش، جوهر زندگی است
******
از مکافاتِ عمل غافل مشو
در مسیرِ عدل، جز عاقل مشو
این زمین گرد است و جاده منتهی
باز میگردی به خود، غافل مشو
هر چه دادی، باز میگیری همان
سدِ راهِ مردمِ فاضل مشو.
******
عقوبت داره له کردن ولی تو ساده رد میشی
خبر داری زمین گرده لگد کردی لگد میشی…
******
زخمی که مرا زدی تورا خواهد کشت…!
******
زمین، گویِ بلورینی است که حافظهیِ عجیبی دارد.
او نه تنها جایِ پاهایت را،
بلکه نیتِ قدمهایت را هم ثبت میکند.
در این حجمِ مدور، هیچ رازی تا ابد پنهان نمیماند.
چرخِ روزگار، آیینهیِ تمامنمایِ کارهایِ ماست.
بچرخ و نیکی کن، که زمین، امانتدارِ بزرگی است.
******
فلک را گردیِ زمین، نشانی است
که هر رفتن، مسیرِ بازگشتی است
اگر بذرِ محبّت کاشت دستت
درو کردن، بهار جاننثاری است
وگرنه، چرخِ گردون با شتابش
به سویت آورد، هر چه که جاری است.
******
زمین گوی است و ما چوگانزنانیم
بد و نیکِ عمل را پیروانیم
در این دایره که آغازش نه پیداست
به سویِ کردهیِ خود، روانیم
مکن بد، چون زمینِ گرد و غلتان
رساند بد به ما، تا ما بدانیم.
******
کارما، همان انحنایِ زمین است.
وقتی سنگی را به سمتِ دیگری پرتاب میکنی،
فکر میکنی دور شده است؛
اما در هندسهیِ الهی،
آن سنگ در حالِ طی کردنِ مدارِ زمین است
تا دقیقاً به پشتِ سرِ خودت برسد.
زمین گرد است؛
مواقبِ سنگهایی که پرتاب میکنی باش!
