نماز ظهر عاشورا در واقع همان نماز واجب ظهر است، با نیت “نماز ظهر روز عاشورا قربةً إلی الله”، که می توان آن را به جماعت یا فرادا خواند
نماز ظهر عاشورا، نمایانگر اهمیت نماز و جایگاه آن در سخت ترین شرایط است. امام حسین(ع) و یاران شان در حالی که در محاصره دشمن و در میدان نبرد بودند، نماز ظهر را به جماعت و اول وقت اقامه کردند. این عمل نشان دهنده اهمیت نماز در دین اسلام و تاکید بر اقامه آن در هر شرایطی است، حتی در سخت ترین بحران ها.
یکی از سوالات مطرح در خصوص واقعه کربلا این است که نماز ظهر عاشورا چه پیامی دارد؟ و چرا در ظهر عاشورا امام حسین (ع) در میدان نبرد که خطر جانی بسیار داشت نماز ظهر را اقامه کردند؟
جواب این است که نماز خواندن امام حسین (ع) در ظهر عاشورا علت های مختلفی داشته است؛
مطلب مرتبط : نماز ظهر عاشورا چگونه خوانده می شود؟
1. نشان دادن اهمیت نماز و احکام شرعی
از اهداف مهم امامان (ع) در تمام لحظات زندگی، توجه دادن عملی به اهمیت احکام شرعی میباشد و هیچ کار مهمی آن ها را از این وظیفه و هدف باز نمی داشت.
نقل شده است که امام علی (ع) در جنگ صفین نزدیک ظهر، چشم به آسمان دوخته بودند و منتظر وقت نماز بودند تا نماز را اول وقت به جا آورند.
ابن عباس که این حالت امام (ع) را دید سؤال کرد : یا امیرالمؤمنین، نگران چیزی هستید؟!
امام (ع) فرمود : منتظر رسیدن وقت نماز می باشم. ابن عباس گفت : در این وقت حساس نمی توانیم دست از جنگ برداشته و مشغول نماز گردیم. امام فرمود : ما با دشمنان، برای نماز می جنگیم.
در ظهر عاشورا نیز هنگامی که ابوثُمامه وقت نماز ظهر را به امام حسین (ع) یادآوری کرد، امام از کار او خشنود شدند و در حق او دعا کرده و فرمودند : نماز را یادآور شدی، خداوند تو را از نمازگزاران قرار دهد.
در اینجاست که امام حسین(ع) از دشمن مهلت خواستند تا نماز بخوانند ولی آنان با گستاخی تمام از نبرد دست نکشیدند و امام مجبور شدند در میدان نبرد نماز بخوانند.
امام حسین(ع) با این عمل عشق بی نظیر خود به نماز را نشان دادند و اهمیت آن را برای همیشه تاریخ ثبت کردند.
2. باطل سازی تبلیغات دروغین دشمن
بنی امیه با ناجوانمردی، علی بن ابی طالب (ع) و فرزندانش را افرادی لاابالی و غیر مقید به دین معرفی کرده بودند به طوری که وقتی خبر شهادت امام علی (ع) در محراب کوفه به گوش شامیان رسید، بسیاری با تعجب می پرسیدند : مگر امام علی نماز هم میخواند؟
همچنین یزیدیان سعی داشتند امام حسین (ع) را دشمن خلیفه رسول خدا و غیر مقید به احکام شرعی جلوه دهند. امام و یارانش با توجه به این تبلیغات دروغین، سعی داشتند با سخن و عمل خود، این دروغ بزرگ را آشکار سازند تا فریب خوردگان تبلیغات یزیدیان را بیدار گردانند.
وقتی امام حسین (ع) شب عاشورا مهلت گرفت و خود و اصحابش در آن شب به عبادت و مناجات و تلاوت قرآن پرداختند، جمعی از لشکر دشمن، متوجه دروغین بودن تبلیغات یزیدیان شدند و همان شب به امام حسین ملحق گردیدند.
امام حسین (ع) در روز عاشورا در میدان نبرد به برپایی نماز همت گمارد تا در تاریخ ثبت شود که پایبندی آن حضرت به دین به حدی بود که در هنگامه ای همچون میدان نبرد هم نماز را فراموش نکرد و به تاخیر نینداخت تا دشمنان نتوانند او و اهل بیتش را به بی دینی و لاابالیگری یا خارج شدن از جمع مسلمانان متهم سازند.
به همین جهت در زیارت عاشورا، بر ایمان و اقامه نماز توسط آن حضرت تاکید می شود؛
أشهدُ انّک قد اقمتَ الصلاه
شهادت می دهم که تو نماز را برپا داشتی
