غزل شماره 240 دیوان حافظ : ابر آذاری برآمد باد نوروزی وزید

ابر آذاری برآمد باد نوروزی وزید
وجه می می‌خواهم و مطرب که می‌گوید رسید

شاهدان در جلوه و من شرمسار کیسه‌ام
بار عشق و مفلسی صعب است می‌باید کشید

قحط جود است آبروی خود نمی‌باید فروخت
باده و گل از بهای خرقه می‌باید خرید

گوییا خواهد گشود از دولتم کاری که دوش
من همی‌کردم دعا و صبح صادق می‌دمید

با لبی و صد هزاران خنده آمد گل به باغ
از کریمی گوییا در گوشه‌ای بویی شنید

دامنی گر چاک شد در عالم رندی چه باک
جامه‌ای در نیک نامی نیز می‌باید درید

این لطایف کز لب لعل تو من گفتم که گفت
وین تطاول کز سر زلف تو من دیدم که دید

عدل سلطان گر نپرسد حال مظلومان عشق
گوشه گیران را ز آسایش طمع باید برید

تیر عاشق کش ندانم بر دل حافظ که زد
این قدر دانم که از شعر ترش خون می‌چکید

تعبیر غزل شماره 240 حافظ در فال شما :

از تنگدستی و فقر شرمگین نباشید که خصایل نیکویی که شما دارید بهترین سرمایه می باشد. به خاطر چیزهای بی اهمیت آبروی خود را به خطر نیندازید. قناعت کنید و رویاهای دور و دراز و دست نیافتنی را رها کنید.

به زودی نعمت خداوند به زندگی شما سرازیر شده و از فقر نجات پیدا می کنید. ترس به دل خود راه ندهید، به دوستان وفادار باشید و از یاد خداوند غافل نشوید.

برای مشاهده فال حافظ خود، ابتدا نیت کرده سپس روی دکمه زیر کلیک فرمایید :

فال حافظ - کلیک کنید

ای حافظ شیرازی تو محرم هر رازی؛
تو را به خدا و به شاخ نبات ات قسم می دهم که هر چه صلاح و مصلحت می بینی برایم آشکار و آرزوی مرا بر آورده سازی