انشا درباره طمع و قناعت در زندگی همراه با مثال

تحقیق کودکانه صرفه جوبی و زیاده خواهی
انشا در مورد قناعت توانگر کند مرد را

تفاوت طمع و قناعت چیست؟

طمع یعنی: “زیاده خواهی، افزون طلبی، حرص ” و قناعت یعنی: ” بسندگی، رضامندی، صرفه جویی” این دو کلمه در مقابل یک دیگر به کار می روند.

حرص و طمع ویژگی های بسیار نا پسندی هستند که آدمی را به خواری و ذلت کشانده و او را از ویژگی های انسانی اش دور می سازند.

انسان طماع علاوه بر این که زیاده خواه است، چشم به مال دیگران نیز دارد و همین امر طمع را در نظر، زشت تر جلوه می دهد.

این افراد به علت علاقه ی بیش از حدی که به مال دنیا دارند دست به هر کاری می زنند تا چیز بیش تری نصیب شان شود و متاسفانه در این راه ممکن است آسیب و ضرر هم به دیگران بر سانند.

طمع باعث می شود چشم روی داشته های خویش ببندیم و همیشه خود را دچار کمبود ببینیم و به دنبال ثروت، مقام یا داشته های دیگران باشیم.

اما در مقابل این ویژگی نا پسند، فضیلت قناعت قرار دارد.

قناعت به زبان ساده یعنی فرد زندگی خود را با داشته هایش منطبق سازد و از آن راضی باشد.

اما منظور از قناعت این نیست که تلاشی برای داشتن شرایط بهتر نداشته باشیم، بلکه تاکید برای دوری از حرص ورزی، طمع و به دست دیگران چشم دوختن است.

قناعت کردن نه تنها انسان را مدیون دیگران نمی کند بلکه باعث آرامش روحی و روانی فرد نیز می شود و این آرامش از آن جا حاصل می شود که فرد قانع، وقت خود را صرف جست و جو در زندگی دیگران نکرده و حسرت زندگی آن ها را نمی خورد.

این فرد به داشته هایش قانع بوده و به خاطر آن ها از خداوند بزرگ سپاسگزار است.

حدیث درباره قناعت کردن

امام علی (ع) در رابطه با قناعت و طمع می فرماید:

«ای انسان ها، اگر از دنیا به اندازه کفایت بخواهید کمترین اندازه شما را کفایت خواهد کرد و اگر بیش از آن بخواهید، همه آن چه در دنیا است نیز شما را کفایت نخواهد کرد»

شعر سعدی

قناعت توانگر کند مرد را
خبر کن حریص جهانگرد را
قناعت سرافرازد ای مرد هوش‌‌
سر پر طمع بر نیاید ز دوش
چو کم خوردن طبیعت شد کسی را
چو سختی پیشش آید سهل گیرد
نپنداری این قول معقول نیست
چو قانع شدی سیم و سنگت یکیست
خداوند از آن بنده خرسند نیست
که راضی بقسم خداوند نیست